Monday - May 13 - 2019

ကျပားအစားအေသာက္ေတြၾကား ေမ့ေလ်ာ့ခံ ျမန္မာမုန္႔မ်ား၏ အနာဂတ္

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကမၾကာေသးမီကမွအသစ္ဖြင့္လွစ္ထားသည့္စူပါမားကက္တစ္ခုအတြင္း၌ျဖစ္သည္။အေရာင္အေသြးစုံလွသည့္မုန္႔မ်ားကုိခင္းက်င္းျပသထားၿပီးခ်က္ခ်င္းယူ၊ခ်က္ခ်င္းစား(Self-Service)ျဖင့္ေရာင္းခ်ေနသည့္စားေသာက္ဆုိင္တန္းမ်ားမွာမ်က္စိပသာဒျဖစ္စရာအျပည့္။သူငယ္ခ်င္းေတြကဟုိဟာစားမည္၊သည္ဟာစားမည္ျဖင့္စားေသာက္ရန္ျငင္းခုံေနၾကစဥ္ကြၽန္မကေတာ့ႏႈတ္ဆိတ္ေနမိသည္။
လူတိုင္းတြင္ျပန္လည္တမ္းတရေလာက္သည့္ငယ္ဘ၀အမွတ္တရတို႔ရွိႏုိင္ပါသည္။ထုိအမွတ္တရေတြကေက်ာင္းစတက္ခ်ိန္လည္းျဖစ္ႏုိင္သည္။သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္အတူေဆာ့ကစားခ်ိန္လည္းျဖစ္ႏုိင္သည္။တီဗီကေလးတစ္လုံးလည္းျဖစ္ႏုိင္သလုိသားေရကြင္းေလးေတြ၊႐ုပ္ျပစာအုပ္ေလးေတြလည္းျဖစ္ႏုိင္သည္။အစားအေသာက္ခုံမင္တဲ့ကြၽန္မအတြက္မူကြၽန္မ၏ငယ္ခ်စ္၊ငယ္ဘ၀အမွတ္တရမ်ားတြင္ေတာ့ျမန္မာသေရစာမုန္႔စစ္စစ္ေတြကအေတာ္မ်ားမ်ားေနရာယူထားသည္။
အစားအေသာက္ႏွင့္ပတ္သက္လွ်င္၂၀၀၀ျပည့္ႏွစ္မတိုင္မီကြၽန္္မကုိေမြးဖြားခဲ့သည့္အတြက္ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ကံေကာင္းသည္ဟုမွတ္ယူသည္။အခုအခ်ိန္အစားအေသာက္ေရစီးမွာလူႀကိဳက္အမ်ားဆုံးလုိ႔ေျပာလုိ႔ရသည့္ေဟာ့ေပါ့၊အကင္တို႔လုိအစားအေသာက္ေတြကြၽန္မတို႔ငယ္စဥ္ကမေပၚေသး။ျမန္မာမုန္႔ေရာင္းသည့္ဆိုင္လည္းေပါသလုိျမန္မာမုန္႔ယဥ္ေက်းမႈလည္းေပါေလသည္။
မနက္မုိးလင္းတိုုင္းလမ္းထိပ္ေစ်းမုန္႔လင္မယားႏွင့္ဘိန္းမုန္႔ေရာင္းသည့္ဆိုင္တြင္ကြၽန္မတို႔တန္းစီေစာင့္သည္။ဒီေန႔မုန္႔လင္မယားဆုိေနာက္ေန႔ဘိန္းမုန္႔၊အလွည့္က်၀ယ္စားသည္။ဘယ္ေလာက္စားစား႐ုိးသြားတယ္လုိ႔မရွိ။ထုိႀကီးေတာ္ႀကီးေရာင္းအားေကာင္းခ်က္ေၾကာင့္ျမန္မာမုန္႔ႀကိဳက္ၾကသူဟူ၍ျမန္မာမုန္႔ေရာင္းသည့္ဆုိင္မ်ားတုိးခ်ဲ႕ဖြင့္လွစ္လာၾကသည္ဟုလည္းအိမ္ကလူႀကီးေတြေျပာတာၾကားခဲ့ဖူးသည္။
ဒီကေန႔မုန္႔တစ္မ်ိဳး႐ုိးလွ်င္ေနာက္တစ္ေန႔ေစ်းထဲသြား၍မုန္႔ဖက္ထုပ္၀ယ္စားသည္။ဆႏြင္းမကင္း၊ေရႊခ်ီ၀ယ္စားသည္။ေစ်းထဲကဆုိင္ရဲ႕အခင္းအက်င္းကသိပ္ဆြဲေဆာင္မႈရွိသည္။စတီးဗန္းႀကီးမ်ားအတြင္းျမန္မာမုန္႔အစုံတို႔ကအေရာင္အေသြးစုံစုံျဖင့္ဆိုင္ခုံထက္တြင္ေနရာယူထားသည္။ယင္းဆိုင္မ်ားတြင္အေရာင္စုံ၊အသီးေလးမ်ားထည့္သြင္းျပဳလုပ္ထားသည့္ေက်ာက္ေက်ာမ်ားကလည္းယူပါ၊စားပါဟုေခၚေနသေယာင္။ဆႏြင္းမကင္းငါးတုံးကုိမွက်ပ္တစ္ရာေလာက္သာက်သည္။ဗုိက္၀သည္၊စားေပ်ာ္သည္ဟုဆုိကာအိမ္ကအေဒၚမ်ားကလည္း၀ယ္ေကြၽးေလ့ရွိသည္။
ေစ်းထဲတြင္မုန္႔ၾကာေစ့၊သာကူေရာင္းသည့္ အေဒၚႀကီးကလက္မွာေရႊလက္ေကာက္အျပည့္ႏွင့္ေရာင္းတာကုိလည္းႀကံဳဖူးသည္။ျမန္မာမုန္႔အခန္းက႑ေကာင္းလွသလုိမုန္႔ေရာင္းသူမ်ားမွာလည္း ေခ်ာင္လည္လွသည္။အခုမ်ားေတာ့ေစ်းထဲသြားရင္ျမန္မာမုန္႔ေရာင္းသည့္ဆုိင္မွာလက္ခ်ိဳးေရ၍ရေနေလၿပီ။ဆုိင္ရွိေနလွ်င္လည္းယခင္ကလုိေရာင္းမေကာင္း။၀ယ္သူနည္းေသာ္လည္းအခ်ိန္ယူလုပ္ေဆာင္ရ၍ေစ်းမ်ားလုိ႔လည္းမရဟုသူတို႔ဆီကၾကားခဲ့ဖူးသည္။
ကြၽန္မတို႔ငယ္စဥ္ကျမန္မာမုန္႔မ်ားကုိေတြ႕ေလ့ရွိသည့္ေနာက္တစ္ေနရာကမဂၤလာေဆာင္မ်ားတြင္ျဖစ္သည္။သာကူခ်ိဳကုိအခ်ိဳတည္းစရာအျဖစ္တည္ခင္းဧည့္ခံျခင္းယဥ္ေက်းမႈကုိကြၽန္မတုိ႔ငယ္ငယ္တုန္းကမဂၤလာေဆာင္မ်ားသြားလွ်င္မၾကာခဏေတြ႕ရသည္။ယခုအခ်ိန္တြင္ေတာ့သာကူခ်ိဳေနရာတြင္ေရခဲမုန္႔ေနရာယူခဲ့သည္မွာအားလုံးအသိပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။
ကြၽန္မအိမ္ကတူ၊တူမမ်ားဆုိလွ်င္ျမန္မာမုန္႔ကုိမခုံမင္ေတာ့။ေရႊခ်ီထက္ပူတင္းေပါင္မုန္႔ကုိသူတို႔ႀကိဳက္သည္။ပြဲေစ်းတန္းတြင္မုန္႔လင္မယားထက္ၾကက္ေၾကာ္ကုိသာသူတို႔စားခ်င္ေတာ့သည္။အသက္(၁၀)ႏွစ္အရြယ္တူေတာ္ေမာင္ကုိျမန္မာမုန္႔နာမည္သိသေလာက္ေျပာဆိုရင္တစ္ခု၊ႏွစ္ခုထက္ပုိမသိေသာ္လည္းေဟာ့ေပါ့၊ကုိရီးယားဘာဘီက်ဳႏွင့္ေဂ်ဒုိးနတ္တို႔ကုိေတာ့သူေကာင္းေကာင္းသိသည္။
အစားအေသာက္ယဥ္ေက်းမႈေျပာင္းလာျခင္းသည္ျမန္မာမုန္႔အခန္းက႑ကုိေမွးမွိန္သြားေစသည္ဟုအခ်ိဳ႕ကဆုိသည္။ကြၽန္မကေတာ့အဲဒီအခ်က္သာမကျမန္မာမုန္႔ျပဳလုပ္နည္းကုိလက္ဆင့္ကမ္းမႈနည္းပါးလာျခင္းႏွင့္နည္းပညာကုိအသံုးျပဳ၍ေခတ္မီ၊ေကာင္းမြန္သည့္ပုံစံျဖင့္ျဖန္႔ျဖဴးမႈအားနည္းျခင္းႏွင့္ျမန္မာအစားအေသာက္ကုိခုံခုံမင္မင္စားေသာက္သူနည္းပါးလာျခင္းေၾကာင့္ဟုလည္းသုံးသပ္သည္။
တခ်ိဳ႕ကလည္းျမန္မာမုန္႔ေတြကေစ်းႀကီးတာကုိးဟုေစာဒကတက္ႏုိင္သည္။ရွားလာသည့္ပစၥည္းမ်ားသည္တန္ဖုိးျမင့္လာသည္ဟုသာကြၽန္မကေတာ့မွတ္ယူမိသည္။ျမန္မာမုန္႔ယဥ္ေက်းမႈကုိျမန္မာလူမ်ိဳးတိုင္းလက္ဆင့္ကမ္း၍တန္ဖုိးထားစားသုံးေစခ်င္သည္။ကုိယ္တုိင္ျပဳလုပ္တတ္လွ်င္ပုိ၍ေကာင္းသည္။
ကြၽန္မတုိ႔ငယ္စဥ္ကထန္းလ်က္ရည္ရႊဲေနသည့္မုန္႔ဆီေၾကာ္သည္ေန႔လယ္စာ၊ႏွမ္းေထာင္းေလးျဖဴးထားသည့္မုန္႔လင္မယားသည္ညစာျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ေကာက္ညႇင္းေရႊခ်ီ၊မုန္႔ဖက္ထုပ္၊မုန္႔လိပ္ျပာ၊မုန္႔ၾကာေစ့၊မုန္႔လက္ေကာက္၊ေရႊခ်ီ၊မုန္႔ကြၽဲသည္း၊ဆႏြင္းမကင္း၊သာကူျပင္၊ေရႊထမင္း၊ဘိန္းမုန္႔၊မုန္႔စလင္းေတာင္တုိ႔ကုိခုံမင္သည္။
မုန္႔ပ်ားသလက္၊လမ္းသရဲမုန္႔၊တုိရွည္၊ျပာရည္ထုပ္၊ေကာက္ညႇင္းထုပ္၊မုန္႔ဆီေၾကာ္၊မုန္႔ပ်ားအုံ၊ေကာက္ညႇင္းက်ည္ေတာက္၊ထမနဲ၊ေကာက္ညႇင္းေပါင္း၊ေရမုန္႔၊မုန္႔ေပါင္းတို႔ကလည္းကုိယ္အႀကိဳက္ဆုံးအစားအ ေသာက္စာရင္းတြင္ထိပ္ဆုံးကေနရာယူခဲ့သည္။ျမန္မာမုန္႔တစ္မ်ိဳးစားဖူးတိုင္းသုံးမွတ္ေပးမည္ဆုိပါကကြၽန္မကလုံး၀ဂုဏ္ထူးထြက္မည္မွာေသခ်ာသည္။
ကြၽန္မနဲ႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ေရာက္ေနတဲ့စူပါမားကက္အတြင္းမွာေတာ့အသီးအရြက္ႏွင့္အသားစိမ္းမ်ားကုိကိုယ္တိုင္ကင္စား၊ျပဳတ္စားရသည့္ေဟာ့ေပါ့၊ကုိရီးယားဘာဘီက်ဳလုိ႔အမည္ရသည့္အစားအေသာက္အေရာင္းဆိုင္မ်ားမွာလူအေတာ္စည္ေနသည္။ေနာက္တစ္ေနရာအေရာက္တြင္ေတာ့ဂ်ပန္ကျပားဟင္းလ်ာမ်ားျဖစ္သည့္ဆူရွီဆိုင္၊ထိုင္းတြင္အစားမ်ားသည့္သေဘၤာသီးေထာင္းဆိုင္စသျဖင့္ေမြးစားဟင္းလ်ာဆုိင္အမ်ားအျပားကုိေတြ႕ရသည္။လူအမ်ားစုကလည္းႀကိဳက္ၾကသည္။သူတို႔ႀကိဳက္သည့္အစားအေသာက္ဆိုင္မ်ားမွာလည္းေပါလွသည္။
ကြၽန္မတို႔တစ္ေတြစူပါမားကက္ႀကီးထဲကေနာက္ဆုံးေပၚမုန္႔ေစ်းဆိုင္တန္းကုိအစအဆုံးေခါက္တုံ႔ေခါက္ျပန္ေလွ်ာက္မိသည္။သူငယ္ခ်င္းေတြကဘာစားစားအဆင္ေျပသည္ဟုေျပာေသာ္လည္းကြၽန္မကမူသာကူခ်ိဳေလး၊မုန္႔လက္ေဆာင္းေလးေသာက္ခ်င္စိတ္ျဖစ္မိသည္။ေလွ်ာက္ရင္းေလွ်ာက္ရင္းျဖင့္ဆုိင္တန္းေတြကလြန္ေတာ့မည္။သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္းစိတ္ပ်က္လွၿပီ။စားခ်င္သည့္အရာကမေတြ႕။ေနာက္ဆုံးသာကူခ်ိဳေလးမရေတာင္ျမန္မာမုန္႔ျဖစ္ရင္ရၿပီဟူ၍စိတ္ကမွန္းလ်က္ရွာေသာ္လည္းမေတြ႕ေတာ့လက္ေလွ်ာ့လုိက္ရသည္။
အဲသည့္ေန႔ကျမန္မာ့သေရစာမုန္႔ေရာင္းသည့္ဆိုင္လုံး၀ရွာမရခဲ့။ေနာက္ဆုံးေတာ့ေရာင္စုံမီးမ်ားျဖင့္အလွဆင္ထားသည့္ထုိင္းအစားအေသာက္ေရာင္းသည့္ဆိုင္တြင္သာကြၽန္မတုိ႔သူငယ္ခ်င္းတစ္စုအခ်ိန္ေပးျဖစ္ခဲ့သည္။ကျပားအစားအေသာက္ေတြလည္းစားလုိ႔ေကာင္းပါသည္။သုိ႔ေသာ္ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ျမန္မာမုန္႔စစ္စစ္မ်ားကုိေတာ့မည္သည့္ေနရာေဒသ၊အေျခအေနတြင္မဆုိရွာေတြ႕မိခ်င္သည္။
အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ကျပားအစားအေသာက္မ်ားအၾကားတြင္ကြၽန္မႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ျမန္မာမုန္႔မ်ားမ်က္ႏွာမငယ္ေစလုိ။ပတ္၀န္းက်င္မွာကျပားအစားအေသာက္မ်ားအားၿမိန္ေရရွက္ေရစားေသာက္ေနသူမ်ားကုိၾကည့္ရင္းျမန္မာမုန္႔မ်ား၏အခန္းက႑ေမွးမွိန္သြားမည္ကုိလည္းစုိးရိမ္မိပါသည္။ငယ္ဘ၀အမွတ္တရမ်ားကုိေတြးမိတိုင္းလည္းႏြားႏုိ႔ဆမ္းကာအုန္းသီးျခစ္ေလးျဖဴးထားသည့္ႏုိ႔ထမင္းစိမ့္စိမ့္ခ်ိဳခ်ိဳေလးႏွင့္အရသာမေလးမငန္ဆိမ့္ဆိမ့္သာကူက်ဳိေလးေတြကုိလြမ္းမိေနသည္သာ။